دوش جمالش همچو ماه گردیده بود
نور حسنش بر فلک تابده بود
چون به عزم عرض بگذاشته قدم
زمین و هم زمان و آسمان لرزیده بود
من به کویش رفته بودم بهر طواف
دریغا ! نو عروسم زیر گل خوابیده بود
ظاهرش آن همه صورت حورست,گویا
ز بازار پرییان جمله را دزدیده بوده
چون به باغش گل سرخ رنگ کاشتم
تا بهار آمد همه را او بر چیده بود
او رفته بود تا رسم غمزه بجا آرد ,ولی
منتظر از فراقش جان بر لب رسیده بود

من غرق تماشای تو بودن می ارزد
در ره عشقت عالم همه فرسودن می ارزد
من محو تو ام تو محو عالم بالا شو
تورا با آفاق و پستی آزمودن می ارزد
در گیتی همه از غم نهان آسوده نیست
من در عشق تو هرگز نیاسودن می ارزد
منزل عشق چون در دو جهان پا برجاست
این فاصله دور را پیمودن می ارزد
تو نسیم صبایی به هر لیل و النهارم
این پینجره ام به هوای تو گشودن می ارزد
منتظر چو آهنگ عدم کردی برفتی ,آره
در فصل عدم وه, که خوش بودن می ارزد